مردن انسان توهمی بیش نیست

ما برای مردن خلق نشده ایم و مرگ چیزی نیست که خدا برایمان مقدر کرده باشد که حتما باید در لحظه مشخصی بمیریم و در واقع اختیار صد در صد مرگ و زندگی مان در دستان خودمان است و همه رویدادهای زندگی ما بر اساس باورها و تصاویر ذهنی ما برایمان توسط خداوند آشکار می شود .طبق آیه 143 سوره مبارکه ال عمران انسان در رویای ذهنش از قبل بر اساس مشاهداتش در جهان فیزیک  و باورهایش  روزی را می دید که خواهد مرد و...( و لقد کنتم تمنون الموت من قبل ان تلقوه فقد رایتموه و انتم تنظرون) (وشما مرگ را پیش از آنکه با آن روبرو شوید سخت آرزو می کردید پس آنرا دیدید و نگاه می کردید)

 این مطلب حتی توسط علوم روز دنیا بخصوص فیزیک به اثبات رسیده.در طول تاریخ هم انسانهائی را داشته ایم که طول عمر طولانی داشته اند مثلا حضرت نوح علیه السلام و ...ما به کرات شنیده ایم که بعضی اعمال عمر را زیاد می کند مثلا صله رحم .

باز هم شاید بعضی ها به استناد به آیه مبارکه( کل نفس ذائقه الموت)(185 آل عمران و 35 الانبیا و 57 عنکبوت)این موضوع را رد شده بدانند ولی آیا نفس یعنی انسان؛ من که فکر نمیکنم و میدونم که نفس به قسمت پایین مغز گفته می شود که به واسطه باورهای منفی نوع چیدمان سلولهای ان بخش از مغز تغییر کرده و دستورها و پیامهای محدود و اهریمنی را به انسان القا می کند که البته فانی است و می میرد.اما انسان باقی می ماند اگر نامحدود بودن خداوند را باور داشته باشد.